Αρχική Απόψεις Συγγενής θύματος της Πυρκαγιάς της 23ης Ιουλίου 2018 επισημαίνει την αδικαιολόγητη καθυστέρηση...

Συγγενής θύματος της Πυρκαγιάς της 23ης Ιουλίου 2018 επισημαίνει την αδικαιολόγητη καθυστέρηση απόδοσης ευθυνών

186
0

«…Έχουν περάσει 14 και κάτι σε αυτούς τους μήνες δεν μιλώ απλά κοιτάω και αφουγκράζομαι τις καταστάσεις που διαδραματίζονται σε ένα σκηνικό παραλόγου και αλητείας

Άκουσα ότι θα αποκατασταθούν τα σπίτια και οι περιοχές που επλήγησαν.

Άκουσα ότι οι εγκαυματίες θα μπορούν οι άνθρωποι να βοηθηθούν και να μην γίνονται ζητιάνοι για τα αυτονόητα που πρέπει να τους ΠΑΡΕΧΟΝΤΑΙ για να μπορούν να αντέξουν την κάθε μέρα.

ΔΕΝ άκουσα ΤΙΠΟΤΑ για εμάς τους συγγενείς των θυμάτων των ανθρώπων που είναι η οικογένεια μας το αίμα μας οι αναμνήσεις όλη η ζωή μας να επισπεύσουν οι διαδικασίες των δικογραφιών και να αρχίσουν οι ένοχοι να πηγαίνουν εκεί που ανήκουν. Παρά μόνο κάνουν βόλτες οι δικογραφίες και αλλάζουν χέρια και ανθρώπους και εμείς περιμένουμε καρτερικά, περιμένουμε να αποδοθεί δικαιοσύνη

Αλήθεια ποιά δικαιοσύνη;

Ποιον εισαγγελέα;

Ποιον εφέτη ανακριτή;

Θα μου πεις ελληνικό δικαστικό σύστημα… Σε μια άλλη διάσταση η ζωή ίσως και να κυλάνε όλα όπως πρέπει εδώ όχι….

Ποιο κράτος θα σκότωνε 102 ανθρώπους ταυτοποιημένους και πόσους αταυτοποίητους που μείνανε σε σάκους και συνεχίζει να κοροϊδεύει και να ταλαιπωρεί εμάς που μείναμε πίσω εμάς που η κάθε μέρα μας κάνει να ασφυκτιούμε να ουρλιάζει η ψυχή μας για το δίκιο, για την απονομή ευθυνών

Θα έλθει η ώρα της εκταφής και ακόμη θα περιμένουμε για δικαιοσύνη.

Ποια δικαιοσύνη του απόλυτου κενού και του απόλυτου τίποτε?

Οι νεκροί μας δώσανε ένα μήνυμα ότι ζούμε σε ένα κράτος που ο άνθρωπος είναι πολίτης τρίτης κατηγορίας πως ο νεκρός αξίζει 10.000 χιλιάρικα και αν θες να λέγεσαι άνθρωπος αυτής της χώρας πρέπει να παλέψεις για τα αυτονόητα και να πεθάνεις μείον ένας…..

Για μένα όμως δεν είναι μείον ένας…. Ήταν ο πατέρας μου….

Για μένα τα τελευταία 5 χρόνια που πέρασαν έχασα όλη μου την οικογένεια…..

Για μένα ήταν δύναμη να ξέρω εκεί έξω ότι είναι ο πατέρας μου… Και ξαφνικά έτσι μια στιγμή γιατί κάποιοι που τους δόθηκαν αξιώματα τα κάψανε όλα και όλους…

Και ξανά στο ίδιο έργο θεατές…

Και να ξανά ζω την σκύλεψη των 102 νεκρών, του δικού μου νεκρού ξανά και ξανά για να ακούγεται του καθενός η φωνή των «θέλω» και των «χρειάζεται» πάνω στις δικές μου αντοχές και υπομονές και στου καθενός που έθαψε και ένιωσε να μην υπάρχει έδαφος αλλά μια συνεχή πτώση στο κενό…..

Ελλάδα 2018… 23 Ιουλίου …. Αν τα μυαλά δεν αλλάξουν αν οι άνθρωποι δεν μάθουν από τα λάθη αν η εκάστοτε κυβέρνηση δεν μάθει να σέβεται τον άνθρωπο τον πολίτη θα ξανά συμβεί…. Και τότε τι θα λένε…. Έχουν γεγονότα έχουν νεκρούς… Έχουν ευθύνες που δεν από δόθηκαν όπως στα γεγονότα της Ηλείας…

Το Μάτι είναι ένας καθρέπτης των γεγονότων της Ηλείας….

Τρίτη φορά ελπίζω να μην συμβεί…. Γιατί τότε δεν θα φταίει μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση αλλά οι άνθρωποι που είχαν 2 συμβάντα ήδη καταγεγραμμένα! Και μνήμες νωπές…

Τώρα θα σιωπήσω ξανά για να παρακολουθήσω το υπόλοιπα δρώμενα της ντεκαντανς του δημοσίου δικαστικού συστήματος ευτυχώς για μένα υπάρχει και η Χάγη στον ορίζοντα!!!

8 χρόνια έχουμε άλλωστε προθεσμία, τι φωνάζω;…»

Τέτα Κοκόνη (συγγενής θύματος)